Een bijzondere discussie vandaag in de media over de herdenking in Vorden. Mocht men na de officiële gedeelte nu wel of niet langs de Duitse oorlogsgraven wandelen? Via een kort geding werd een verbod afgedwongen, de uitspraak van de rechter bleek regelrecht afkomstig uit de Holandse polder: Het publiek mocht wel de gang maken langs de graven, de vertegenwoordigers van de gemeente niet. (Ik vraag me overigens af welk wetsartikel men daartoe heeft aangewend).

Zou 67 jaar na dato de tijd aangebroken zijn om na te denken over verzoening? Ligt het niet voor de hand om de 8 miljoen Duitse slachtoffers ook een plaats te geven in de jaarlijkse herdenking? En wellicht ook al die anderen, die waar dan ook ter wereld slachtoffer zijn geworden van de waanzin van oorlog? Wat is eigenlijk het verschil tussen een dode Nederlandse militair en een dode Talibanstrijder?

Misschien moet deze alternatieve herdenking niet direct om 8 uur en wellicht niet als onderdeel van de officiële ceremonie maar mogelijk net als in Vorden. Een vrije keuze voor hen die ruimer willen herdenken. Maar ook een vrije keuze voor hen die daar niet aan toe zijn, voor wie de wonden wellicht nog te pijnlijk zijn.
De geschiedenis leert ons dat de oorlogstijd de scheiding tussen goed en kwaad helder is. Dader en slachtoffer zijn scherp gedefinieerd, enige nuance lijkt onmogelijk. Maar is oorlog uiteindelijk niet het product van het menselijk wezen? Enerzijds in staat tot mooie, liefdevolle daden. Anderzijds in staat tot gruwelijke wreedheden. De overtuiging dat ik beter ben dan jij, wij beter zijn dan zij ligt ten grondslag aan afgunst en haat.

Ik denk dat verzoening het enige antwoord is op haat. Het inzicht dat wij een zijn is het enige dat oorlog en geweld kan voorkomen. Vooral de omstandigheden maken ons uiteindelijk tot slachtoffer of dader. Juist het benadrukken van de dader- en slachtofferrol (hoe begrijpelijk ook) drijft mensen uit elkaar.

Mijn standpunt is denk ik duidelijk.

Nikola Tesla was een Servisch-Amerikaans uitvinder, elektrotechnicus en natuurkundige. Hij wordt alom beschouwd als een van de grootste ingenieurs en uitvinders aller tijden. Hij is onder meer de bedenker van de elektromotor en de wisselstroomgenerator, ontdekte het principe van radiotransmissie en legde de basis voor de TL-lamp. Volgens de ideeën van Tesla zou het mogelijk zijn oneindige hoeveelheden elektrische energie op te wekken uit de ether. Hij heeft dit idee – mogelijk door doelbewuste tegenwerking – echter nooit kunnen bewijzen.

Hoewel Tesla een grote impact heeft op ons dagelijks leven anno 2012, is hij bij velen onbekend. Voor uitgever Frontier Publishing reden genoeg om deze grootheid aan de vergetelheid te ontrukken door het uitgeven van de vertaalde autobiografie met als ondertitel “De wereld is van mij”. Het boek is gebaseerd op een aantal artikelen van Tesla’s hand die in 1919 verschenen in het Amerikaanse tijdschrift ‘Electrical Experimenter’.

Frontier Publishing beschrijft de doelstelling van dit boek als volgt :

“Met het uitgeven van dit boek willen we de ondergewaardeerde uitvinder Nikola Tesla eren en zijn uitvindingen verder onder de aandacht brengen. Tesla voert in dit boek grotendeels zelf het woord, zodat de lezer een reis terug maakt in de tijd en kan invoelen hoe Tesla tot zijn creativiteit is kunnen komen.”

Mijn verwachtingen aangaande dit boek waren hooggespannen. Ik keek uit naar de beschrijving van de uitvindingen en was nieuwsgierig naar de globale werking ervan. Ook de strijd die Tesla heeft gevoerd met de gevestigde orde leek mij een boeiend thema dat navenant leesmateriaal zou kunnen opleveren.

Helaas heeft het boek de verwachtingen niet waargemaakt. De opmaak is prima, de tekst is ruimschoots gelardeerd met afbeeldingen en ook de 2-koloms indeling maakt het tot een uitnodigend boek. De inleiding door Eric Jolms is goed leesbaar en informatief. Tot zover het goede nieuws.

De vertaalde artikelen zijn helaas van bedenkelijke kwaliteit. Niet alleen maakt vertaler Yen Chi Lai (zou het in de naam zitten?) ergerlijk veel spatiëringsfouten zoals ‘wisselstroom transmissie’ en ‘inductie spoel’, ook de kwaliteit van de vertaling is onder de maat. Ik vermoed dat de oorzaak een gebrek aan domeinkennis is, waardoor de meer technische gedeeltes volkomen onleesbaar zijn. Bijvoorbeeld: “Wanneer ik verlangde om de oorsprong van de verzonden impulsen vast te stellen, werd elk diagonaal gesitueerd paar in series met een primaire spoel geplaatst om de meldlijn te dynamiseren”. Zo’n zin zegt niets en is waarschijnlijk een-op-een overgezet (vertalen durf ik het niet te noemen) uit het Engels.

De overzetting uit het Engels is sowieso bij tijden nogal letterlijk. Het veelvuldig gebruik van bijv. ‘applicatie van’ in plaats van ‘toepassing van’ maakt het allemaal niet helderder.

Zijn bovenstaande onvolkomenheden al bijzonder ergerlijk, vervelender wordt het als de betekenis van een zin voor meerdere uitleggen vatbaar is. Ik geef weer een voorbeeld. “Recentelijk is de progressie van wetenschappelijk onderzoek op dit gebied dusdanig dat er geen ruimte voor twijfel bestaat over de vele werken die hierover zijn gepubliceerd.”  Gaat het over de inhoud van die werken of wellicht over het aantal? Wie het weet mag het zeggen.

Al met al heb ik mij door het boek heen moeten worstelen. Soms schemert door de vertaling heen wel iets van de achterliggende gedachten, maar doorgaans blijft de feitelijke betekenis verborgen.

Is het boekje daarmee een miskoop? Die conclusie zou ik niet direct willen trekken maar 22 euro is voor deze kwaliteit wel fors aan de prijs. Een hertaling in goed hedendaags Nederlands was dit bedrag zeker wel waard was geweest, maar daarvoor heeft de vertaler denk ik meer kennis nodig van het technische domein en zal zich ook meer bewust moeten zijn dat een tekst uit 1919 niet zomaar een-op-een overgezet kan worden. De doelstelling die men voor ogen had met deze uitgifte is wat mij betreft dan ook niet gehaald.

Dit alles neemt niet weg dat de moeite die Frontier Publishing neemt om dit boek uit te geven zeker toegejuicht moet worden. Tesla was een bijzonder mens en het is fascinerend de vooruitziende blik van deze man (voorzover leesbaar) op te merken. Zijn ideeën bieden zeker perspectief op een wereld van meer gelijkheid en broederschap.

Nu maar op zoek naar de tekst uit de originele uitgifte…

De boeken van Paul van Loon genieten grote bekendheid en dat is wat mij betreft volledig terecht. De schrijfstijl is vlot en de verhalen zijn spannend en ondogmatisch. Ook mijn dochter is een liefhebber van zijn oeuvre, met name Dolfje Weerwolfje valt erg in de smaak. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze de film ‘Dolfje Weerwolfje’ die nu in de bioscoop draait graag wilde zien.

Vanochtend om 11.00 was het dan zover. Mijn wederhelft had verplichtingen in de arbeidsrelationele sfeer (ze moest werken) en mede daarom bood deze 2e kerstdag een prima gelegenheid om enkele uren onder te duiken in de wereld van het witte doek.

Het verhaal begint met het te vondeling leggen van baby Dolfje. In een ruime mand, voorzien van allerlei benodigheden ligt hij voor de deur bij de familie Vriends. Vader en moeder Vriends (prachtig gespeeld door Remko Vrijdag en Kim van Kooten)  nemen hem direct liefdevol op in hun driepersoons gezinnetje.

We maken een tijdsprong naar de avond voor de 7e verjaardag van altijd wat zwakke en bangelijke Dolfje (een rol van Ole Kroes). Zeven jaar is de leeftijd waarop hij voor het eerst zal veranderen in een weerwolf, een onontkoombaar proces waar Dolfje niet blij mee is. Dolfje wil het liefst normaal zijn, maar dat lukt natuurlijk niet als je eens per maand overal haar krijgt en beresterk wordt.

De kracht die hij bezit leert hij uiteindelijk aan te wenden ten goede. Zo pakt hij de eeuwige pestkop Nico Pochmans stevig aan waardoor het pesten voortaan tot het verleden behoort. Dolfje wordt langzamerhand een sterker persoon, maar moet wel leren zijn krachten gericht in te zetten zodat er geen gewonden vallen. Langzamerhand maakt ook zijn ongenoegen over zijn “anders zijn” plaats voor trots.

Belangrijke thema’s uit de film (en ook uit de boeken) zijn het bijzondere dat schuilt in ieder mens (“niemand is normaal”) en het omgaan met het onvermijdelijke. Je kunt je lot niet ontlopen maar wel gebruiken om je leven in de juiste richting te bewegen.

Het verhaal in de film verloopt wat anders dan in het boek. De originele versie is geen typisch kerstverhaal, maar scenarioschrijfster Tamara Bos heeft op slimme wijze een combinatie gemaakt met de opvoering van Peter en De Wolf (Prokofiev) als kerstspel en het oorspronkelijke verhaal. Hoewel het concept natuurlijk wel wat kitscherig is, past deze ‘feel good movie’ prima in de kersttijd en de kerstbomen en sneeuw deden geen ogenblik obligaat aan.

Na een goede 90 minuten was het alweer voorbij en mogen we terugkijken op een geslaagd bioscoopbezoek. Deze film past in een goede Nederlandse traditie van ontroerende, spannende films voor zowel volwassene als kind zonder Disney-fondant. Verplicht dus!

Een zomeravond; de temperatuur is aangenaam en het zelfs Pluvius houdt zijn gemak. Een ongekende luxe in deze zomer die maar niet op gang wil komen. Gezeten in de vierwieler rijden  we vanuit het Groningse via Bareveld in de richting van Gieten. Te midden van de Drentse akkers doemt plotseling een kampement op van strobalen, toiletwagen en andere bouwwerken. Over een met rijplaten geplaveid weiland banen we ons een weg naar de parkeerplaats. Een avondje Drentse cultuur heeft een aanvang genomen.

We klimmen de eenvoudige tribune op en kijken vanaf de achterste rij naar een decor dat in een schouwburg nooit werd gezien. Op de achtergrond paarden en de kerktoren van Gieten, op de voorgrond een tent die plaats biedt aan vier muzikanten, diverse landbouwmachines. De hele omgeving is decor, het is niet duidelijk waar het begint of ophoudt.

Op het veld ontstaat beweging, naadloos gaat het wachten over in de voorstelling. De band komt op, niet vanachter de coulissen maar al spelend vanaf het veld.

De Drentse Bluesopera vertelt het verhaal van boer Bartels en boer Voorthuizen. Hoewel ze buren zijn, zijn de verschillen groot. De een houdt vast aan de aloude tradities, de ander laat zich onder aanvoering van dochter Jenny opstoten in de vaart der volkeren en heeft zijn boerderij omgevomd tot een welness centrum. De dochter wil echter meer, ze aast op het land van de buurman en aarzelt niet daartoe gebruik te maken van slinkse methodes. Ze verleidt zelfs de zoon van boer Bartels en troggelt hem zo zijn land af. Dit grijpt de oude boer zo aan dat hij een eind aan zijn leven maakt. De zoon krijgt vervolgens angstaanjagende visioenen en wordt zelf bezocht door de duivel, gezeten op een elektrische rolstoel met veel optische effecten. Hij wijst de zoon op de schoonheid van het lijden waaruit ook de blues geboren wordt. Na vele omzwervingen komt het toch allemaal weer goed en eindigt het verhaal met een zoon die de toekomst weer zonnig tegemoet ziet.

De thematiek voor het verhaal is bijzonder actueel en geldt in meer of mindere mate voor diverse van origine agrarische streken. Waar vroeger de boer baas was over zijn grond en zijn bijdrage leverde aan de voedselproductie, zien steeds meer boeren zich door toenemende prijsdruk  genoodzaakt hun bedrijf eraan geven. Soms wordt een alternatief gevonden in de recreatieve sfeer die toch wel veraf staat van het stoere boerenbedrijf. Eigenlijk een mooie metafoor voor een samenleving die steeds verder los raakt van haar essentie.

Het stuk wordt goed neergezet. De acteurs spelen overtuigend en ook vocaal staan ze hun mannetje. De uitspraak van het Drents klinkt bij een aantal acteurs helaas wat al te gekunsteld. Het wordt soms pijnlijk duidelijk dat Drents niet hun moedertaal is en mij stoorde dat zo af en toe.

De begeleidende band (met ondermeer bassist Guus Strijbos) wist de rauwe bluesklank prima te vinden en crexeberde de perfecte symbiose tussen spel en muziek. 

Het thema kwam goed uit de verf. het klassieke verhaal van liefde en verleiding dat dienst deed als kapstok deed wel wat obligaat aan. Gelukkig werd dat ruimschoots goedgemaakt door de prachtige effecten, varixebrend van de opkomst over de openbare weg van het koor te fiets, de kermis gesymboliseerd door een van lichtjes voorziene kraan en hooischudder en een over het terrein scheurend off-the-road voertuig. Deze mix maakt het tot een bijzonder geslaagde en indrukwekkende voorstelling, zowel voor volwassenen maar ook voor kinderen die de achterliggende thematiek nog niet helemaal snappen. Het positieve eindoordeel van onze 8-jarige dochter vormt daartoe het levende bewijs.

Ik zou een bezoek als verplicht kunnen bestempelen, maar dat heeft niet zoveel zin: alle voorstellingen zijn uitverkocht. Wie volgende week langs de Noordveensedijk rijdt, ziet waarschijnlijk gewoon weer Drentse akkers en weilanden.

Meer info: http://dedrentsebluesopera.nl/

Vanwege mijn nieuwe betrekking breng ik tegenwoordig menig uurtje in mijn bolide door. Terwijl ik mijn kilometers maak langs xe2x80x99s Heeren wegen is enig auditief vermaak meer dan welkom. De radio biedt vaak uitkomst (en dan vooral Radio 1 en 2 of een zender zonder DJxe2x80x99s) en ook het luisteren naar xe2x80x9czelf meegebrachtexe2x80x9d muziek is een prima manier om het verblijf in de auto te veraangenamen. Het ultieme middel om verveling tegen te gaan is voor mij echter het luisterboek, een vrij recente ontdekking.

Gezeten in je eigen universum kun je je heerlijk mee laten voeren met de stem van de voorlezer. Ook wat meer complexe boeken blijken geen probleem te zijn, maar zodra het erg druk wordt zet ik het luisterboek toch vaak even uit omdat ik merk dat ik stukken van het verhaal heb gemist. Gelukkig krijgen de meest urgente zaken vrijwel vanzelf de meeste aandacht.

Gaandeweg heb ik heel wat titels verslonden. Vanavond heb ik voor mezelf eens een lijstje gemaakt. Het is volgens mij niet compleet maar toch al gauw goed voor zoxe2x80x99n 60 uur luisterplezier.  Volledigheidshalve zal ik het lijstje in deze post opnemen.

Goede tips zijn uiteraard welkom!

Paulo Coelho xe2x80x93 De Heks van Portobello

Paulo Coelho xe2x80x93 Eleven Minutes

Paulo Coelho xe2x80x93 De Alchemist

Willem de Ridder xe2x80x93 Spiegelogie CD

Willem de Ridder xe2x80x93 Het Leven als Sprookje

J.R.R. Tolkien xe2x80x93 De Hobbit

Simon Carmiggelt – De rest van je leven & Kronkelgroeven

Heere Heeresma – Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp

Maarten van Rossem xe2x80x93 Big Bang tot Heden (hoorcollege)

Marten Toonder xe2x80x93 Hoorspelserie Bommel

Suzan Smit xe2x80x93 Heks

Time to Learn xe2x80x93 Het Heelal

Neale Donald Walsh xe2x80x93 Een Ongewoon Gesprek met God

Tommy Wieringa xe2x80x93 Caesarion

Een bevriend echtpaar vroeg ons een avondje op een hunner nichtjes te passen. Nichtje zou een paar dagen bij hen logeren en net tijdens deze logeerpartij hadden ze een theaterbezoek gepland. Een dubbele boeking, zogezegd. Nu hebben zij ons al vele malen op het gebied van oppassen uit de brand geholpen dus we waren blij ook iets terug te  kunnen doen.

Zo gezegd, zo gedaan. Afgelopen zaterdag verscheen voornoemd echtpaar met voornoemd nichtje te onzent. Na het verorberen van een door de chef des huizes (ondergetekende) gecrexc3xaberde stapel pannenkoeken volgens klassiek recept (met bloem dus) ging het nichtje samen met onze dochter nog even trampolinespringen. Na enige tijd hoorden we vanuit de woonkamer een ijselijk gegil. We keken naar buiten en zagen het nichtje heen en weer rollen over de trampoline. Nader onderzoek leerde ons dat haar voet dubbel was geklapt en wellicht was er wat beschadigd, de enkel leek ook behoorlijk te zwellen. Al snel besloot de vrouwelijk helft van het bevriende echtpaar niet mee te gaan naar het theater, het leek haar beter even bij het nichtje te blijven. Plotseling was er een toegangskaartje over en ik besloot de lege plek in te vullen, niet wetend wat me te wachten stond.

Bij aankomst bleek de zaal redelijk gevuld. We bleken te gaan kijken naar een voorstelling van toneelgroep xe2x80x9cHet Volkxe2x80x9d met acteurs Bert Bunschoten, Wigbolt Kruijver en Joep Kruijver.  Al snel ging het zaallicht uit en zagen we drie mannen op het podium staan. Ze introduceren zichzelf als de heren Koek, De Vries en Stengel. Gaandeweg het verhaal wordt duidelijk dat de heren Koek en De Vries hebben gereageerd op een advertentie van Stengel, waarschijnlijk om gezamenlijk de oudejaarsavond door te brengen. De persoonlijke levensverhalen van de drie mannen worden voor het voetlicht gebracht. Aan het eind van de avond gaat ieder zijns weegs en blijkt eens te meer de eenzaamheid der mannen.

Het motief van het stuk is de onvermijdelijke eenzaamheid waar wij ons allen mee hebben te verhouden. xe2x80x9cUuteindelijk is iederien allxc3xa8nigxe2x80x9d, zou Lohues zeggen

Het stuk wordt goed neergezet. De humor is veelal subtiel (hoewel een enkele bezoeker daar gezien een keiharde schaterlach anders over leek te denken) en wordt afgewisseld met ontroerende monoloogjes en diepzinnige doorkijkjes. De taalverhaspelingen xc3xa0 la Swiebertje zijn wat flauw en voegen niet zoveel toe. Het stuk laat zicht het best samenvatten als een tragikomische vertelling met absurdistische trekjes.

Na afloop loop ik met een wat leeg gevoel de zaal uit. Ik kan niet goed uitmaken wat ik heb gezien en wat ik ervan moet vinden. Mijn metgezel blijkt een soortgelijk gevoel te hebben. Wel merk ik dat het stuk me geraakt heeft.

Niet direct een aanrader, maar toch interessant genoeg om een bezoek te overwegen.

Overigens bleek het probleem met de enkel van het nichtje mee te vallen. De volgende dag stond ze wederom op de trampoline, hoewel ze nog wel een beetje hinkte.

Een zaterdag met een onverwachte wendingxe2x80xa6

Met schrik constateer ik dat ik mijn geliefde blog al meer dan een maand heb verwaarloosd. De wereld heeft ondertussen niet stilgestaan, het zijn zeer onrustige tijden. Het is dan toch wel prettig om tussen al dat geweld een klein rustpunt te vinden in de vorm van de CD xe2x80x9cHout Moetxe2x80x9d van de Drentse bard Danixc3xabl Lohues. Inmiddels zijn de liedjes al redelijk ingesleten en ik kan een korte bespreking dan ook niet achterwege laten.

Na vier soloalbums (Allenig 1..4) heeft Lohues weer samenwerking gezocht met enkele muzikanten. Het resultaat mag er zijn, de 12 liedjes liggen prettig in het gehoor en ook de begeleidingstracks zijn van prima kwaliteit.  Na twee keer luisteren heeft de magie zich al  voltrokken en blijven de liedjes vragen om opnieuw beluisterd te worden.

De nummers gaan over liefde, heimwee, geloof, aardig zijn voor anderen, kortom: de themaxe2x80x99s die we al kennen uit de Allenig-serie. Lohues toont zich ook nu weer een meester in het  eenvoudige diepzinnig beschouwen van schijnbaar eenvoudige themaxe2x80x99s. De ganzenkoning die bij elke Allenig-CD nog een rol speelde is inmiddels wel verdwenen.

De stijl van de liedjes gaat van vrolijke uptemo nummers als de hit xe2x80x9cPrachtig mooie dagxe2x80x9d via meer stevig werk als xe2x80x9cWie Wet Der Toevallig Waor 'T Sleuteltie Lig" naar meer balladachtig songs als xe2x80x9cTesknie Za Domenxe2x80x9d.  Volgens de kenners is er zelfs af en toe weer sprake van het oude Skik-geluid.

De magie van de Lohues-liedjes laat zich moeilijk beschrijven.  Op mij heeft de muziek een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ik denk dat vooral de combinatie van muzikaliteit, diepzinnige eenvoud en het toegankelijke Drents het perfecte liedjesrecept vormt.

Nog een paar maandjes wachten en dan zullen we weer getuige zijn van de liveuitvoering.

Voor de liefhebbers van het betere lied: verplicht!

Tijdens de afscheidsborrel ter ere van mijn vertrek bij mijn huidige werkkring, kreeg ik van mijn collega's ondermeer de nieuwe CD/DVD "Liever dan geluk" van Herman Finkers. Aangezien de nieuwe plicht deze week nog niet roept, leek het mij een goed moment om de inhoud eens tot mij te nemen en verslag te doen van mijn bevindingen.

De liedjes zijn afkomstig van de laatste show van Herman Finkers "Na de pauze'. Zoals hij zelf schrijft, is de CD vooral de schuld van Danixc3xabl Lohues die hem aanmoedigde de liedjes uit te brengen en uiteindelijk ook positief hoorbaar tekende voor de muzikale productie. De show vond ik erg indrukwekkend en in vergelijking tot zijn eerdere show opvallend anders, of beter gezegd; extremer. Zowel de platte humor als de diepgang werden verder uitgespeeld dan vroeger. Deze extremen zien we uiteraard ook terug in de liedjes.

De CD bevat naast een aantal nummers dat het niet veel verder brengt dan leuk, ook enkele heuse pareltjes. Het roerend mooie "Lieve dode dichter" (over Willem Wilmink) vormt wat mij betreft het hoogtepunt. Het bekende nummer Bloasmeziek van Gxc3xa9 Reinders hoort strikt genomen niet tot deze productie (het staat als extra op de CD) maar mag niet ongenoemd blijven. Limburg en Twente vormen een onverwacht interessante combinatie.

Naast geluid is er ook gezorgd voor bewegend beeld in de vorm van muziekclips. Niet echt noodzakelijk, maaar het voegt zeker wel wat toe aan het geheel. De decor van "Lieve dode dichter" doet overigens wel erg sterk denken aan het decor van de Allenig-tour van Lohues. Toeval?

Al met al een verzameling liedjes die de moeite van het luisteren waard is. Het thema zou "leven en dood" kunnen zijn en het past wat dat betreft wondermooi bij het ingaan van een nieuwe levensfase bij een nieuwe werkgever en het achterlaten van het bekende.

Voor de liefhebbers van het betere Nederlandse lied: aanrader!

De kado's heb vast in de auto gelegd,  het buro is leeggeruimd, de laatste collega heb ik zojuist een hand gegeven. Met een gevoel dat zich het best laat omschrijven als weemoed trek ik voor de laatste keer de deur van het kantoorpand achter me dicht. Aan alles komt een eind, ook aan 8 jaar trouwe dienst bij mijn huidige werkgever.

Afscheid is bijzonder. Het maakt ons bewust van de eindigheid der dingen en doet beseffen dat zelfs iets schijnbaar gewoons als je dagelijks werk uiteindelijk toch een tijdelijk karakter heeft. Uiteindelijk wordt alles een herinnering.

Op de reis naar huis trekken flarden uit een nog niet zo grijs verleden aan mijn geestesoog voorbij. De eerste dag, de trip naar Berlijn, het scoutingkamp voor bewoners waar ik als vrijwilliger aan mee heb gewerkt, het coachingstraject, de mooie contacten met diverse collega's.  

Parallel aan mijn werkzaam leven deden zich uiteraard ook andere ontwikkelingen voor. Mijn zijnstoestand laten duidelijk het verschil zien tussen de 29-jarige van toen en de 36-jarige van nu. Daarnaast waren er ondermeer de verhuizing naar het noorden, mijn bestuurslidmaatschap van de vereniging plaatselijke belangen  en het hervinden van de blaasmuziek als mijn favoriete hobby.

Nu eerst een week rust en dan begint een volgende fase in mijn leven. Niet langer zal ik dagelijks hetzelfde kantoor bezoeken maar zal veel meer "on the road" zijn. De vaste kern van collega's zal plaats maken door wisselende teams bij diverse klanten. Best spannend maar ook uitdagend. 

Panta rhei!

Het is alweer even geleden dat de goedheiligman ons land aan deed. Gelukkig was hij mij niet vergeten (blijkbaar toch zoet geweest) en schonk mij ondermeer een exemplaar van Dorrestijns Natuurgids. Zeker met het oog op de naderende vakantie in Zweden een welkom geschenk. Ik zag mezelf al lezen in een typische vakantiefoldertjespose – een glas wijn bij de hand en de benen op tafel.

Het boekje voelt aan als een echt naslagwerk. Het stevige kaftwerk en handzame formaat zijn bij uitstek geschikt voor een verblijf in het veld. Als ik de eerste bladzijden echter gelezen, blijkt de inhoud van het boek zich daar minder voor te lenen. Het woordje "Gids" in de titel is eerder een statement; een ironische statement aangaande het blijkend onvermogen van de auteur op gebied van de "Kennis der Natuur".

Dorrestijn is een groot liefhebber. Hij getuigt van de schoonheid van vogels, hagedisssen, zoogedieren en wat dies meer zij met de overtuigingskracht van een zendeling.  Hij geeft blijk oog te hebben voor de schoonheid van het kleine, een bijzonder groot goed. Tegelijkertijd laat hij met een gezonde dosis zelfspot zien dat hij qua kennis niet is opgewassen tegen de echte kenner. Hij schetst enkele annekdotes waarin hij tijdens een waarneming net even niet op de naam kan komen van een bepaalde vogel of waarin al zijn reisgenoten een dier waarnemen dat zich net aan Dorrestijns oog onttrekt.

Het boek  gaat niet uitsluitend over dieren. Ook de liefde voor de vrouwelijke soort wordt door Dorrestijn zonder gxc3xaane voor het voetlicht gebracht. Zo beschrijft hij de ritten met zijn vrouwelijke chauffeur Danixc3xablla waarbij hij haar graag observeert. Hij wijdt haar zelfs in in de kunst van het vogels kijken door haar mee te nemen op een vogelreis. Helaas gaat het daar mis, een opbloeiende affaire tussen een van de reisgenoten en de chauffeuse wordt Dorrestijn te veel.  Zij vertrekt op Dorrestijns verzoek nog voor het eind van de reis. Door zijn uitleg aan het reisgezelfschap laat hij zien zijn eigen psyche goed te doorgronden.

Al met al een kostelijk boek. Ik herkende mezelf zeer in de wijze waarop Dorrestijn zich onderscheidt qua kennis van de echte kenner. Zelf ben ik ook van het soort dat van veel onerwerpen wel wat afweet, maar vrijwel nergens specialist in is. Ook de gortdroge humor van Dorrestijn spreekt mij zeer aan. Het boek is eerder een ode aan de natuur (en aan de vrouw) dan  dat het een gids is maar daarom niet minder interessant. Na het lezen van dit feestboek moet de belangstelling voor de inheemse fauna wel zijn gewekt. 

Zeshonderd kilomter voor onze bestemming in Zweden (in Denemarken, om precies te zijn) heb ik het laatste hoofdstuk gelezen.  Niet met een glas wijn bij de hand en de benen op tafel, maar op het harde matras van een stapelbed in een simpel hotelletje. 

Verplicht!